Songsin

วันนี้มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรมาหาผม

เสียงในสายขอปรึกษาเรื่องงานเขียนงานวาดและการทำหนังสือ จริงๆแล้วในขณะนั้นผมค่อนข้างยุ่งแต่ก็ไม่ปฎิเสธที่จะตอบคำถามต่างๆเท่าที่ทำได้  แล้วการพูดคุยของคุณ ก. (นามสมมุติ)ก็เริ่มต้นด้วยประโยคที่ว่า 

"เราอยากสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองบ้าง" 

ผมสะดุดเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าผมจะตอบคำถามที่จะตามมาได้หรือไม่ แต่ก็ฟังต่อไป และพบว่าคุณ ก. ต้องการจะทำหนังสืออะไรสักอย่างที่มีภาพ อาจจะเป็นหนังสือภาพ นิยายภาพ การ์ตูนมังงะ เรื่องของเรื่องคือยังไม่ได้เริ่มทำ แต่คุณ ก.อยากจะรู้ว่างานวาดๆเขียนๆเช่นที่ผมทำอยู่ทุกวันนี้มีรายได้เป็นอย่างไร  ถ้าอยากทำบ้าง ควรจะทำแบบไหนดี -แบบไหนที่จะเวิร์ค แบบไหนที่จะขายได้ มีวี่แววที่จะโกอินเตอร์ไหม ประเทศไหนบ้าง

คุณ ก.ยังบอกต่อไปอีกว่า ถ้าจะต้องลงมาคลุกกับงานแบบนี้ซักสองปี ก็อยากจะรู้ว่ารายได้มันเป็นอย่างไร

ผมตอบอย่างที่คิด ว่าผมมาทำงานอย่างทุกวันนี้ด้วยความบังเอิญกับการวาดและเขียนไปตามอย่างที่อยากเสียเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งความบังเอิญเหล่านั้นก็เกิดจากการที่ผมวาดรูปทุกวันอย่างที่ชอบ  ผมไม่สามารถยืนยันได้ว่างานแบบไหนจะขายดี แต่แนะนำว่าทำอย่างที่ชอบแล้วลองนำไปเสนอที่ต่างๆดูอาจจะดีกว่าเอาการตลาดมาเป็นตัวตั้ง หากขายไม่ดีนัก ก็ยังมีความสุขกับการได้ทำอย่างที่พึงใจ  หากประสบความสำเร็จ ก็ยิ่งน่ายินดี ที่มีผู้คนชอบในสิ่งที่เรารักที่จะทำ

แต่หากทำโดยเอาการตลาดเป็นตัวตั้งแล้วเกิดขายไม่ออกก็จะยิ่งเฟลไปกันใหญ่ หรือถ้าประสบความสำเร็จไปโดยไม่ใช่สิ่งที่เราเป็น แต่ต้องอยู่กับมันเพราะต้องการเงิน ก็เหมือนการแต่งงานกับคนที่คุณไม่มีหัวใจให้  

ดูเหมือนคุณ ก. จะไม่ค่อยพอใจกับคำตอบของผมนัก คุณ ก.จึงกล่าวสิ่งต่างๆดังนี้

"เราก็เข้าใจล่ะนะว่านายจะติสท์ๆหน่อย"

"แหม...พ่อคนโชคดี"

หรือ

"ไม่ได้ว่านะ แต่ฟังแล้วเหมือนที่เคยอ่านในหนังสือเลย(แมกกาซีนที่ผมเขียนหรือให้สัมภาษณ์)"

คุณ ก. ยังถามอีกว่าหนังสือแต่ละเล่มของผมใช้เวลาเขียนประมาณเท่าไหร่ ผมตอบว่าหกเดือนถึงหนึ่งปี คุณ ก. อุทานแสดงความตกใจในเวลาที่ผมใช้ แต่ผมก็ยืนยันว่าผมใช้เวลาเท่านั้นจริงๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้สึกแปลกอะไร ทั้งคิด ทั้งเขียน ทั้งวาด ออกแบบรูปเล่มดีไซน์ทุกอย่างเอง แค่นั้นผมก็ว่าเร็วแล้ว และระหว่างที่ทำผมก็มีความสุข

ได้เห็นต้นไม้ที่เราปลูกค่อยๆเติบโต เมื่อยล้าจากการหมั่นรดน้ำพรวนดินบ้างจะเป็นไรไป

และในที่สุดหลังจากที่อ้อมแอ้มอยู่นานสองนาน แต่ยังไม่ได้คำตอบที่พึงใจเสียที คุณ ก. ก็ยิงคำถามที่ผมเชื่อว่าเป็นใจความสำคัญของทุกสิ่งทุกอย่างที่คุณ ก. กดโทรศัพท์มาหาผม  นั่นคือรายได้จากการเขียนหนังสือนั้นคิดเป็นเปอร์เซ็นต์เท่าไหร่อย่างไร ผมตอบตามสมควรแต่รู้สึกเมื่อยสมองพิกล ผมอาจจะติสท์เกินไปจริงๆก็ได้จึงไม่ค่อยถนัดตอบอะไรแบบนี้

และไม่นานนักหลังจากนั้นผมก็วางหู  เพื่อไปอ่านบางส่วนของนิยายเล่มใหม่ล่าสุดที่ผมกำลังเขียนให้แม่ฟัง

 เหมือนที่ทำทุกครั้งเวลาเขียนหนังสือเล่มใหม่ .